[Fic] Hush Married แม่ขอให้แต่งงาน !! #๑
posted on 22 May 2012 12:23 by k-kwonbee[Fic] Hush Married แม่ขอให้แต่งงาน !!
Junhyung x Hyunseung by. So-1Author
NOTE : เม้นเกิน 25 เจอกันหลังคอน ;D
“นี่มันเจ้าบ่าว/เจ้าสาวตัวปลอมนี่!!!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นจากแขกในงาน ทุกคนต่างดูตกใจที่บ่าวสาวยืนชี้หน้ากัน
และประกาศว่าเป็นตัวปลอมทั้งคู่แบบนี้ ! คุณนายจางตั้งสติได้ก่อน
รีบลุกขึ้นดึงแขนลูกให้นั่งลง ก่อนจะหันไปส่งยิ้มแห้งๆ ให้แขกที่จ้องมองเหตุการณ์อยู่
คุณยงก็รีบดึงแขนลูกชายตัวดีให้นั่งลงเช่นกัน ทุกคนต่างพูดถึงเรื่องตัวปลอมของทั้งคู่กันให้เซ็งแซ่
นักข่าวกดชัตเตอร์รัวทันที
“เอ่อ.. คู่นี้เค้าชอบแหย่กันอ่ะค่ะ ไม่มีอะไรหรอก” คุณนายจางเอ่ยขึ้นพร้อม
กับแอบหยิกเอวร่างบางไปด้วย ฮึ่ม.. ทำเสียงานแล้วมั้ยล่ะ !!
“ฮ่าๆๆ ใช่ครับๆ เห็นประจำเลยเหมือนกัน ชอบแหย่กันเล่นตลอดเลยจริงๆ
ใช่มั้ยจุนฮยอง” คุณยงยิ้มพร้อมกับถามรอดไรฟัน
“ไม่รู้!” ร่างสูงรู้สึกหัวเสียแปลกๆ ตัวปลอม!? เจ้าสาวตัวปลอม? เหอะ
แต่งงานทั้งทีก็ต้องมาแต่งกับตัวปลอมเนี่ยนะ? ..ว่าแต่… เราก็ปลอมทั้งคู่นี่หว่า - -?
“…” ร่างบางเม้มปากแน่น สมองกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก.. จะว่าใครก็ไม่ได้
เพราะเราก็ปลอมมาด้วยเช่นกัน.. เรื่องแบบนี้..มันต้องมีเบื้องหลังสิ !!?
หายไปทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาวแบบนี้.. มันแปลกๆ นะว่ามั้ย?
“เอาเป็นว่าจดทะเบียนแล้วเรียบร้อย เสร็จพิธี ! ขอเชิญทุกคนไปร่วม
รับประทานอาหารได้เลยค่ะ” คุณนายจางสรุปเองเสร็จสรรพ
พร้อมกับส่งยิ้มให้กับทุกคนราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เมื่อแขกออกไปกันหมด ก็เหลือกันแค่ไม่กี่คน พ่อแม่เจ้าบ่าว และพ่อแม่เจ้าสาว…
ทุกคนนั่งมองหน้ากัน พร้อมกับส่งยิ้มให้กันแหยๆ โดยไม่มีใครปริปากอธิบายกันเลยซักคน
ดาร่ากับฮยอนอาที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ได้แต่ชูสองนิ้วให้ไปพลางๆ
“เอ่อ…” ร่างบางพยายามที่จะเอ่ยขึ้นก่อน แต่พอมองสายตาทุกคนแล้วมันก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี
“สรุปเรื่องมันเป็นอะไรยังไงกัน จู่ๆ ก็จับผมมาแต่งงานแทนไอ้จุนซอง ส่วนนี่! ใครอีก?!” ร่างสูงเองที่เป็นคนทนไม่ไหว
ลุกพรวดออกจากที่นั่งก่อนจะเริ่มโวยวาย แล้วหันมาชี้หน้าร่างเล็ก
“นี่อย่ามาชี้หน้าฉันนะ!” ฮยอนซึงปัดมือหนาออกอย่างอารมณ์เสีย ไม่ชอบเลยจริงๆ
ใครมายืนชี้หน้าแบบนี้ เสียมารยาท!
“เด็กๆ ใจเย็นๆ..” คุณนายยงเริ่มเห็นท่าไม่ดี จึงรีบลุกขึ้นมาห้ามเจ้าบ่าวและ
เจ้าสาวจำเป็นก่อนที่จะมีเรื่องตบตีกัน อายเค้าแหย่ T_T “คือว่า.. ทางเราก่อนหน้าที่
จะเข้าพิธีสองชั่วโมง เจ้าจุนซองที่เราตกลงกันไว้ดันหนีไป พร้อมกับทิ้งจดหมายไว้บอกว่า
ไม่ยอมแต่ง.. ฉัน เอ่อ.. ต้องขอโทษด้วยนะคุณหญิง คือพอดีว่าก็กลัวเสียหน้า คนใหญ่คนโตเต็มงาน
ก็เลยต้องดึงเจ้าจุนฮยองมาแต่งงานแทนรับหน้าไป”
“ทางเราก็ต้องขอโทษเช่นกันคุณน้อง.. คือยัยคือริมก็หายไปไหนไม่รู้ จุนซองยังทิ้งจดหมายไว้
แต่คือริมนี่หายไปเลย เพื่อนๆ ก็อยู่ในงานกันหมด ถามใครก็ไม่เห็น
ดิฉันเลยต้องดึงฮยอนซึงมารับแทนเช่นกันน่ะค่ะ” คุณนายจางอธิบายเพิ่มเติม
“ว่าแต่.. ใบทะเบียนสมรสนี่ไม่ใช่ชื่อจุนซอง กับคือริมนี่?” คุณจางหยิบใบทะเบียนสมรสขึ้นมาดู ก่อนจะเอ่ยทัก
“…!!” ร่างบางหันไปมองถึงกับตกใจ ชินกับการต้องเซ็น หรือเขียนชื่อตัวเองจึงเขียนลงไปแบบนั้น
ตายห่าแล้วทีนี้ !!! ก็เท่ากับว่า… เค้ากับอีตาจุนฮยองอะไรนั่นแต่งงานกันจริง!!? OMG!!!!!!
“เฮ้ย!!” ร่างสูงเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบดึงใบสมรสมาดู ตัวเค้าเองด้วยความที่เป็นผู้บริหารใหญ่
จึงชินกับการเขียนชื่อตัวเองเหมือนกัน ถึงแม้เจ้าสาวจะสวยก็เหอะ = =!
“งั้นระหว่างจุนซองกับคือริมถือเป็นโมฆะไป เปลี่ยนจุนฮยองกับฮยอนซึงแล้วกันนะคุณจาง” คุณยงเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ตอนแรกแอบเครียดอยู่ว่านักข่าวอาจจะถ่ายรูปลงเต็มหน้าหนังสือพิมพ์แน่ๆ ถ้าหากเปลี่ยนมาเป็นจุนซอง
กับคือริมแล้วอาจจะมีกระแสวิหากวิจาร ถึงแม้สองพี่น้องทั้งคู่จะหน้าคล้ายกัน แต่มันก็ไม่คล้ายกันซะทีเดียวเลย
“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ ป้ะ.. เราก็ออกไปหาอะไรกินกันเถอะ”
Hush Married
หลังจากวันนั้นร่างบางยังคงอยู่ที่บ้านของตัวเองเหมือนเดิม
และพยายามมากที่จะพลิกแผ่นดินหาน้องสาวตัวแสบของเค้าให้กลับมา
ฮยอนซึงกดโทรศัพท์เครื่องหรูโทรหาน้องหยิกๆ มาเป็นเวลาสองวันติดแล้ว !!
แต่ดูเหมือนว่ามันจะไร้วี่แววของความสำเร็จ…
“ฮยอนซึง แม่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องไปตามน้องแล้ว ตัดหางปล่อยวัดไป.. ส่วนเรา..
เย็นนี้พี่เค้าจะมารับให้ไปอยู่บ้านนั้นแล้ว เพราะฉะนั้นเอาเวลากดโทรศัพท์แบบนี้ไป
จัดข้าวจัดของซะ!” คุณนายจางที่เดินเข้าบ้านมา หลังจากที่ไปช็อปปิ้งตามประสาสาวๆ
กับคุณนายยง แล้วก็ไปคุยเรื่องลูกทั้งสองมา ก็เดินเข้ามาบอกข่าวดีที่ทำเอาร่างบางเบิกตากว้าง
“เราตกลงกันแล้วไงว่าอาทิตย์หน้านี่!?” ร่างบางโวยวาย ใช่! เค้าตกลงกับแม่ไว้ว่าอาทิตย์หน้า
จะไปอยู่บ้านโน๊น และเค้าก็จะใช้เวลาหนึ่งอาทิตย์ในการตามหาตัวคือริมให้เจอ !
แต่เวลาเลื่อนมาประชันชิดแบบนี้ ..จะไปหาได้ยังไง!!?
“เลิกคิดที่จะตามคือริมกลับมา เราเองก็ลงชื่อเซ็นในใบทะเบียนสมรสไปแล้วด้วย
ช่วยไม่ได้..” คุณนายจางยักไหล่เบาๆ ก่อนจะเดินผ่านร่างบางไป
“ม..มะ..แม่!! ฮึ่ยยย!” ร่างบางจะเถียงก็เถียงไม่ได้ เพราะตัวเองผิดเองที่ไปเซ็นชื่อ
ตัวเองลงไปแบบนั้น โอ้ยยยยยย !! จะบ้าตาย T v T อีตาขี้เก็กนั่นคือสามีของเรา?!
เฮ้ยยย ! แต่เราก็เป็นผู้ชายนะเว้ย!! ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหย่า !!
ร่างบางคิดได้แบบนั้นก็ยิ้มย่องอยู่คนเดียว ก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงแล้ว
เดินฮัมเพลงขึ้นห้องไป เพื่อจะเตรียมเสื้อผ้าและข้าวของต่างๆ เมดทุกคนในบ้านต่างมองหน้ากันงงๆ
กับท่าทีที่เปลี่ยนไปของคุณหนูคนโตของบ้าน เมื่อกี้ยังโวยวายอยู่แท้ๆ..ทำไมตอนนี้ถึงดูอารมณ์ดีแบบนั้น = =!?
17.32 น.
อัลฟาโรมิโอสีดำขับเข้ามาจอดเทียบกับประตูบ้าน เจ้าของรถค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากรถคันหรู
สาวใช้ต่างรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับรวมถึงคุณนายของบ้าน ที่ลากลูกชายคนโต หรือเจ้าสาวของอัลฟาโรมิโอ
คันงามนั่นเองให้ตามมาด้วย ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนยิ้มต้อนรับลูกเขย แต่อีกคนนี่สิหน้าเป็นตูดเชียว
“สวัสดีครับคุณน้า” จุนฮยองเอ่ยทักทายแม่ยาย พร้อมกับส่งยิ้มให้สายตาคมแอบเหลือบ
มองคนตัวเล็กข้างๆ คุณนายจางผายใต้แว่นตาสีดำที่ปิดซ่อนสายตาอยู่ …สวย โอเค ยอม ตกม้าตายก็ตรงนี้ล่ะ
“เรียกแม่สิจ้ะ แหมม ~ ไหนๆ ก็เป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว กินข้าวด้วยกันก่อนมั้ย
แม่จะได้ให้น้องไปจัดโต๊ะอาหารรอ” คุณนายยงหัวเราะคิกคัก โดยมีร่างบางที่ทำหน้าเอื่อมๆ ใส่แม่ตัวเอง
“อ่อ..ไม่เป็นไรครับ ผมว่าจะพา..” ร่างสูงปฏิเสธ ก่อนจะชี้นิ้วไปทางร่างบาง
“ฮยอนซึงจ้ะ” คุณแม่บอกชื่อให้เสร็จสับ เห็นเด็กๆ น่ารักแบบนี้ก็แอบนึกถึงตอนสมัยสาวๆ
ที่เจอกับพ่อฮยอนซึงใหม่ๆ ไม่ได้ คิดแล้วก็เขินแฮะ
“ผมจะพาฮยอนซึงไปกินข้าวข้างนอกน่ะครับ” ร่างสูงว่ายิ้มๆ ก่อนจะดึงข้อมือเล็กมากุมไว้
ร่างบางเบิกตากว้าง ก่อนจะหันไปส่งสายตาดุใส่จุนฮยอง และสะบัดมือกลับ
“อ๋ออ ~~ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีจ้ะ ตามสบายเลย นั่น! เมดเอากระเป๋าเสื้อผ้า
ฮยอนซึงมาให้พอดีเลย ไปๆ ขึ้นรถไปกินข้าวกันได้แล้ว”
“เสียมารยาท” ร่างบางกดเสียงรอดไรฟัน หลังจากที่แม่เดินไปสนใจกับกระเป๋าเสื้อผ้า
ของตัวเองแทน พร้อมกับดึงมือตัวเองให้หลุดออกจากเกาะกุมของอีกคน แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเอาซะเลย
“เสียมารยาทตรงไหน ก็ผัวเมียกัน” ร่างสูงว่าพร้อมกับใช้มืออีกข้างที่ว่างถอดแว่นตาสีดำออก
ก่อนจะยิ้มทำตาเจ้าเล่ห์ใส่ร่างบาง ฮยอนซึงได้ยินแบบนั้นถึงกับตาโต.. ช่างกล้าที่จะพูดได้เต็มปากเต็มคำ!!
“หน้าด้าน” คนตัวเล็กยังไม่ยอมแพ้ ผู้ชายคนนี้เจ้าเล่ห์สุดๆ ! อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่
ทำเป็นเรียบร้อย สุขุม ใจดี โถ่ !! ตัวจริงก็เป็นไอ้บ้าโรคจิตคนนึงนั่นล่ะ!
“ขอบคุณ” ร่างสูงยังคงยิ้ม มันช่างเป็นยิ้มที่กวนประสาทสุดๆ เท่าที่ร่างบางเคยเจอมา
ฮยอนซึงสบถเบาๆ ขี้เกียจเถียง เถียงไปก็เปลืองน้ำลาย
เมื่อกวนประสาทคนสวยข้างกายสำเร็จ ร่างสูงก็คลายมือที่จับอีกคนไว้ออก
ก่อนจะไปยกกระเป๋าเสื้อผ้าเก็บท้ายรถ และบอกลาคุณนายจางโดยไม่ลืมหิ้วร่างบางขึ้นรถไปด้วย
ในระหว่างการเดินทาง คนตัวเล็กนั่งทำหน้าหงิก และพยายามเขยิบตัวเองให้นั่งติดกับประตูรถให้มากที่สุด
ถึงแม้ว่าเค้าจะเป็นผู้ชาย แต่อยู่กับตาบ้านี่มันไม่มีความน่าไว้ใจเลยซักนิดเดียว
ร่างสูงเห็นร่างบางที่กำลังทำตัวให้แนบชิดกับประตูรถก็นึกขำในใจ ก่อนจะใช้มือซ้ายเอื้อมมาดึงอีกคนให้มานั่งใกล้ๆ
“ไปนั่งซะติดประตูแบบนั้น เดี๋ยวก็หลุดไปหรอก” ร่างสูงว่าพลางหัวเราะเบาๆ
“นี่! เอามือออกไปจากต้นขาฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” ร่างบางไม่ได้ฟังร่างสูงพูดเลยซักนิด
ก็เพราะว่ามือหนาที่กำลังบีบเค้นตรงต้นขาเค้านี่สิ!! มือเล็กๆ พยายามงัดแงะเอามือใหญ่ออกไปจากขาตัวเอง
คนอะไร เพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้งทำตัวลามกได้ขนาดนี้!?
“จับนิดจับหน่อยไม่ได้รึไงคุณภรรยา” ร่างสูงยังลอยหน้าลอยตา มืออีกข้างก็บังคับรถยนต์
ส่วนอีกข้างก็ต่อสู้กับมือเล็กที่พยายามดันมือเค้าอยู่นั่นเอง
“เป็นภรรยานายในนามไม่ได้หมายความว่าฉันตกลงปลงใจจะแต่งงานด้วย! ย่าห์!!
ไม่ปล่อยใช่มั้ย? ได้…” ร่างบางว่าจบก็ดึงมือหนาขึ้นมากัดเต็มแรง
“โอ๊ยยยยยยย!!” ร่างสูงถึงกับสะดุ้งรีบสะบัดมือออกจากเขี้ยวที่
ฝังอยู่ทันที “เล่นอะไรเนี่ย ถ้ารถคว่ำทำไง” ร่างสูงบ่นหัวเสีย
“นายนั่นล่ะ! เล่นอะไร” ร่างบางลอยหน้าลอยตา พร้อมกับหัวเราะชอบใจที่จัดการร่างสูงได้สำเร็จ
Hush Married
ไม่นานก็ถึงร้านอาหารที่ร่างสูงเอ่ยบอกไว้แต่แรกว่าจะพามากิน
ที่จริงตอนนี้ก็ไม่ได้หิวเท่าไหร่แต่ถ้าเค้าจะเลี้ยงก็ตามสบาย พ่อจะพลาญเงินให้หมดตูดเลยคอยดู - -+ …
ปิ๊ง !! (เกิดไอเดีย)
เราก็ต้องทำอะไรที่เค้ารับไม่ได้ และทนไม่ไหว จะได้ขอหย่า ใช่!! ฉลาดมากฮยอนซึง !
ถ้าเราขอหย่าเองรับรองวว่าแม่ต้องกินหัวแน่ๆ เพราะฉะนั้นจะขอหย่าไม่ได้
ต้องทำให้เค้าทนไม่ไหวแล้วขอหย่าไปเอง คิดได้ไงเนี่ย โฮะๆๆ !!
ร่างบางยืนยิ้มกริ่มในใจอยู่คนเดียว จุนฮยองสังเกตเห็นใบหน้าที่ผิดปกติของ
ร่างเล็กแล้วงงอยู่เหมือนกัน อะไรกัน? ยิ้มแบบนั้น… (- -) ต้องคิดอะไรในใจแน่ๆ เลย
และที่สำคัญคือต้องไม่ดีต่อตัวเค้าแน่ๆ หรือว่ากำลังหาเรื่องหย่า ? ไม่มีทาง.. เค้าจะหย่าไม่ได้
ถ้าหย่าก็โดนตัดออกจากกองมรดก !! แต่ถ้าหากว่าทำให้คนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ ทนไม่ไหว
แล้วขอหย่า… ใช่ !! ต้องทำอะไรซักอย่าง คิดแล้วร่างสูงก็ยิ้มมุมปาก
“เฮ้ย! ยิ้มอะไรอยู่คนเดียวน่ะ ไปได้แล้วฉันหิว” ร่างบางตระโกนเรียกสติอีกคนที่กำลังชื่นชม
ในแผนของตัวเองอยู่ ร่างสูงสะดุ้งเบาๆ ก่อนจะกดล็อครถแล้วเดินไปกอดคอร่างบาง
โดยมีเสียงโวยวายของฮยอนซึงดังตามกันไป
TBC.
Talk : ตอนที่หนึ่งอาจจะดูสั้นไปหน่อยนะว่ามั้ย T v T
เอาเป็นว่าเม้นเกิน 25 หลังคอนจะมาต่อตอนที่สองให้นะจ้ะ
พรุ่งนี้ไรท์เตอร์เปิดเทอมแล้ว เวลาอาจจะมีน้อยลง ม.6 แล้วคร้าบ!
เจอกันที่คอนเน้อ รักรีดเดอร์ทุกคน จุ้บๆ >3<
Junhyung x Hyunseung by. So-1Author
NOTE : เม้นเกิน 25 เจอกันหลังคอน ;D
Chapter 1
“นี่มันเจ้าบ่าว/เจ้าสาวตัวปลอมนี่!!!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นจากแขกในงาน ทุกคนต่างดูตกใจที่บ่าวสาวยืนชี้หน้ากัน
และประกาศว่าเป็นตัวปลอมทั้งคู่แบบนี้ ! คุณนายจางตั้งสติได้ก่อน
รีบลุกขึ้นดึงแขนลูกให้นั่งลง ก่อนจะหันไปส่งยิ้มแห้งๆ ให้แขกที่จ้องมองเหตุการณ์อยู่
คุณยงก็รีบดึงแขนลูกชายตัวดีให้นั่งลงเช่นกัน ทุกคนต่างพูดถึงเรื่องตัวปลอมของทั้งคู่กันให้เซ็งแซ่
นักข่าวกดชัตเตอร์รัวทันที
“เอ่อ.. คู่นี้เค้าชอบแหย่กันอ่ะค่ะ ไม่มีอะไรหรอก” คุณนายจางเอ่ยขึ้นพร้อม
กับแอบหยิกเอวร่างบางไปด้วย ฮึ่ม.. ทำเสียงานแล้วมั้ยล่ะ !!
“ฮ่าๆๆ ใช่ครับๆ เห็นประจำเลยเหมือนกัน ชอบแหย่กันเล่นตลอดเลยจริงๆ
ใช่มั้ยจุนฮยอง” คุณยงยิ้มพร้อมกับถามรอดไรฟัน
“ไม่รู้!” ร่างสูงรู้สึกหัวเสียแปลกๆ ตัวปลอม!? เจ้าสาวตัวปลอม? เหอะ
แต่งงานทั้งทีก็ต้องมาแต่งกับตัวปลอมเนี่ยนะ? ..ว่าแต่… เราก็ปลอมทั้งคู่นี่หว่า - -?
“…” ร่างบางเม้มปากแน่น สมองกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก.. จะว่าใครก็ไม่ได้
เพราะเราก็ปลอมมาด้วยเช่นกัน.. เรื่องแบบนี้..มันต้องมีเบื้องหลังสิ !!?
หายไปทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาวแบบนี้.. มันแปลกๆ นะว่ามั้ย?
“เอาเป็นว่าจดทะเบียนแล้วเรียบร้อย เสร็จพิธี ! ขอเชิญทุกคนไปร่วม
รับประทานอาหารได้เลยค่ะ” คุณนายจางสรุปเองเสร็จสรรพ
พร้อมกับส่งยิ้มให้กับทุกคนราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เมื่อแขกออกไปกันหมด ก็เหลือกันแค่ไม่กี่คน พ่อแม่เจ้าบ่าว และพ่อแม่เจ้าสาว…
ทุกคนนั่งมองหน้ากัน พร้อมกับส่งยิ้มให้กันแหยๆ โดยไม่มีใครปริปากอธิบายกันเลยซักคน
ดาร่ากับฮยอนอาที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ได้แต่ชูสองนิ้วให้ไปพลางๆ
“เอ่อ…” ร่างบางพยายามที่จะเอ่ยขึ้นก่อน แต่พอมองสายตาทุกคนแล้วมันก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี
“สรุปเรื่องมันเป็นอะไรยังไงกัน จู่ๆ ก็จับผมมาแต่งงานแทนไอ้จุนซอง ส่วนนี่! ใครอีก?!” ร่างสูงเองที่เป็นคนทนไม่ไหว
ลุกพรวดออกจากที่นั่งก่อนจะเริ่มโวยวาย แล้วหันมาชี้หน้าร่างเล็ก
“นี่อย่ามาชี้หน้าฉันนะ!” ฮยอนซึงปัดมือหนาออกอย่างอารมณ์เสีย ไม่ชอบเลยจริงๆ
ใครมายืนชี้หน้าแบบนี้ เสียมารยาท!
“เด็กๆ ใจเย็นๆ..” คุณนายยงเริ่มเห็นท่าไม่ดี จึงรีบลุกขึ้นมาห้ามเจ้าบ่าวและ
เจ้าสาวจำเป็นก่อนที่จะมีเรื่องตบตีกัน อายเค้าแหย่ T_T “คือว่า.. ทางเราก่อนหน้าที่
จะเข้าพิธีสองชั่วโมง เจ้าจุนซองที่เราตกลงกันไว้ดันหนีไป พร้อมกับทิ้งจดหมายไว้บอกว่า
ไม่ยอมแต่ง.. ฉัน เอ่อ.. ต้องขอโทษด้วยนะคุณหญิง คือพอดีว่าก็กลัวเสียหน้า คนใหญ่คนโตเต็มงาน
ก็เลยต้องดึงเจ้าจุนฮยองมาแต่งงานแทนรับหน้าไป”
“ทางเราก็ต้องขอโทษเช่นกันคุณน้อง.. คือยัยคือริมก็หายไปไหนไม่รู้ จุนซองยังทิ้งจดหมายไว้
แต่คือริมนี่หายไปเลย เพื่อนๆ ก็อยู่ในงานกันหมด ถามใครก็ไม่เห็น
ดิฉันเลยต้องดึงฮยอนซึงมารับแทนเช่นกันน่ะค่ะ” คุณนายจางอธิบายเพิ่มเติม
“ว่าแต่.. ใบทะเบียนสมรสนี่ไม่ใช่ชื่อจุนซอง กับคือริมนี่?” คุณจางหยิบใบทะเบียนสมรสขึ้นมาดู ก่อนจะเอ่ยทัก
“…!!” ร่างบางหันไปมองถึงกับตกใจ ชินกับการต้องเซ็น หรือเขียนชื่อตัวเองจึงเขียนลงไปแบบนั้น
ตายห่าแล้วทีนี้ !!! ก็เท่ากับว่า… เค้ากับอีตาจุนฮยองอะไรนั่นแต่งงานกันจริง!!? OMG!!!!!!
“เฮ้ย!!” ร่างสูงเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบดึงใบสมรสมาดู ตัวเค้าเองด้วยความที่เป็นผู้บริหารใหญ่
จึงชินกับการเขียนชื่อตัวเองเหมือนกัน ถึงแม้เจ้าสาวจะสวยก็เหอะ = =!
“งั้นระหว่างจุนซองกับคือริมถือเป็นโมฆะไป เปลี่ยนจุนฮยองกับฮยอนซึงแล้วกันนะคุณจาง” คุณยงเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ตอนแรกแอบเครียดอยู่ว่านักข่าวอาจจะถ่ายรูปลงเต็มหน้าหนังสือพิมพ์แน่ๆ ถ้าหากเปลี่ยนมาเป็นจุนซอง
กับคือริมแล้วอาจจะมีกระแสวิหากวิจาร ถึงแม้สองพี่น้องทั้งคู่จะหน้าคล้ายกัน แต่มันก็ไม่คล้ายกันซะทีเดียวเลย
“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ ป้ะ.. เราก็ออกไปหาอะไรกินกันเถอะ”
Hush Married
หลังจากวันนั้นร่างบางยังคงอยู่ที่บ้านของตัวเองเหมือนเดิม
และพยายามมากที่จะพลิกแผ่นดินหาน้องสาวตัวแสบของเค้าให้กลับมา
ฮยอนซึงกดโทรศัพท์เครื่องหรูโทรหาน้องหยิกๆ มาเป็นเวลาสองวันติดแล้ว !!
แต่ดูเหมือนว่ามันจะไร้วี่แววของความสำเร็จ…
“ฮยอนซึง แม่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องไปตามน้องแล้ว ตัดหางปล่อยวัดไป.. ส่วนเรา..
เย็นนี้พี่เค้าจะมารับให้ไปอยู่บ้านนั้นแล้ว เพราะฉะนั้นเอาเวลากดโทรศัพท์แบบนี้ไป
จัดข้าวจัดของซะ!” คุณนายจางที่เดินเข้าบ้านมา หลังจากที่ไปช็อปปิ้งตามประสาสาวๆ
กับคุณนายยง แล้วก็ไปคุยเรื่องลูกทั้งสองมา ก็เดินเข้ามาบอกข่าวดีที่ทำเอาร่างบางเบิกตากว้าง
“เราตกลงกันแล้วไงว่าอาทิตย์หน้านี่!?” ร่างบางโวยวาย ใช่! เค้าตกลงกับแม่ไว้ว่าอาทิตย์หน้า
จะไปอยู่บ้านโน๊น และเค้าก็จะใช้เวลาหนึ่งอาทิตย์ในการตามหาตัวคือริมให้เจอ !
แต่เวลาเลื่อนมาประชันชิดแบบนี้ ..จะไปหาได้ยังไง!!?
“เลิกคิดที่จะตามคือริมกลับมา เราเองก็ลงชื่อเซ็นในใบทะเบียนสมรสไปแล้วด้วย
ช่วยไม่ได้..” คุณนายจางยักไหล่เบาๆ ก่อนจะเดินผ่านร่างบางไป
“ม..มะ..แม่!! ฮึ่ยยย!” ร่างบางจะเถียงก็เถียงไม่ได้ เพราะตัวเองผิดเองที่ไปเซ็นชื่อ
ตัวเองลงไปแบบนั้น โอ้ยยยยยย !! จะบ้าตาย T v T อีตาขี้เก็กนั่นคือสามีของเรา?!
เฮ้ยยย ! แต่เราก็เป็นผู้ชายนะเว้ย!! ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหย่า !!
ร่างบางคิดได้แบบนั้นก็ยิ้มย่องอยู่คนเดียว ก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงแล้ว
เดินฮัมเพลงขึ้นห้องไป เพื่อจะเตรียมเสื้อผ้าและข้าวของต่างๆ เมดทุกคนในบ้านต่างมองหน้ากันงงๆ
กับท่าทีที่เปลี่ยนไปของคุณหนูคนโตของบ้าน เมื่อกี้ยังโวยวายอยู่แท้ๆ..ทำไมตอนนี้ถึงดูอารมณ์ดีแบบนั้น = =!?
17.32 น.
อัลฟาโรมิโอสีดำขับเข้ามาจอดเทียบกับประตูบ้าน เจ้าของรถค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากรถคันหรู
สาวใช้ต่างรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับรวมถึงคุณนายของบ้าน ที่ลากลูกชายคนโต หรือเจ้าสาวของอัลฟาโรมิโอ
คันงามนั่นเองให้ตามมาด้วย ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนยิ้มต้อนรับลูกเขย แต่อีกคนนี่สิหน้าเป็นตูดเชียว
“สวัสดีครับคุณน้า” จุนฮยองเอ่ยทักทายแม่ยาย พร้อมกับส่งยิ้มให้สายตาคมแอบเหลือบ
มองคนตัวเล็กข้างๆ คุณนายจางผายใต้แว่นตาสีดำที่ปิดซ่อนสายตาอยู่ …สวย โอเค ยอม ตกม้าตายก็ตรงนี้ล่ะ
“เรียกแม่สิจ้ะ แหมม ~ ไหนๆ ก็เป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว กินข้าวด้วยกันก่อนมั้ย
แม่จะได้ให้น้องไปจัดโต๊ะอาหารรอ” คุณนายยงหัวเราะคิกคัก โดยมีร่างบางที่ทำหน้าเอื่อมๆ ใส่แม่ตัวเอง
“อ่อ..ไม่เป็นไรครับ ผมว่าจะพา..” ร่างสูงปฏิเสธ ก่อนจะชี้นิ้วไปทางร่างบาง
“ฮยอนซึงจ้ะ” คุณแม่บอกชื่อให้เสร็จสับ เห็นเด็กๆ น่ารักแบบนี้ก็แอบนึกถึงตอนสมัยสาวๆ
ที่เจอกับพ่อฮยอนซึงใหม่ๆ ไม่ได้ คิดแล้วก็เขินแฮะ
“ผมจะพาฮยอนซึงไปกินข้าวข้างนอกน่ะครับ” ร่างสูงว่ายิ้มๆ ก่อนจะดึงข้อมือเล็กมากุมไว้
ร่างบางเบิกตากว้าง ก่อนจะหันไปส่งสายตาดุใส่จุนฮยอง และสะบัดมือกลับ
“อ๋ออ ~~ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีจ้ะ ตามสบายเลย นั่น! เมดเอากระเป๋าเสื้อผ้า
ฮยอนซึงมาให้พอดีเลย ไปๆ ขึ้นรถไปกินข้าวกันได้แล้ว”
“เสียมารยาท” ร่างบางกดเสียงรอดไรฟัน หลังจากที่แม่เดินไปสนใจกับกระเป๋าเสื้อผ้า
ของตัวเองแทน พร้อมกับดึงมือตัวเองให้หลุดออกจากเกาะกุมของอีกคน แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเอาซะเลย
“เสียมารยาทตรงไหน ก็ผัวเมียกัน” ร่างสูงว่าพร้อมกับใช้มืออีกข้างที่ว่างถอดแว่นตาสีดำออก
ก่อนจะยิ้มทำตาเจ้าเล่ห์ใส่ร่างบาง ฮยอนซึงได้ยินแบบนั้นถึงกับตาโต.. ช่างกล้าที่จะพูดได้เต็มปากเต็มคำ!!
“หน้าด้าน” คนตัวเล็กยังไม่ยอมแพ้ ผู้ชายคนนี้เจ้าเล่ห์สุดๆ ! อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่
ทำเป็นเรียบร้อย สุขุม ใจดี โถ่ !! ตัวจริงก็เป็นไอ้บ้าโรคจิตคนนึงนั่นล่ะ!
“ขอบคุณ” ร่างสูงยังคงยิ้ม มันช่างเป็นยิ้มที่กวนประสาทสุดๆ เท่าที่ร่างบางเคยเจอมา
ฮยอนซึงสบถเบาๆ ขี้เกียจเถียง เถียงไปก็เปลืองน้ำลาย
เมื่อกวนประสาทคนสวยข้างกายสำเร็จ ร่างสูงก็คลายมือที่จับอีกคนไว้ออก
ก่อนจะไปยกกระเป๋าเสื้อผ้าเก็บท้ายรถ และบอกลาคุณนายจางโดยไม่ลืมหิ้วร่างบางขึ้นรถไปด้วย
ในระหว่างการเดินทาง คนตัวเล็กนั่งทำหน้าหงิก และพยายามเขยิบตัวเองให้นั่งติดกับประตูรถให้มากที่สุด
ถึงแม้ว่าเค้าจะเป็นผู้ชาย แต่อยู่กับตาบ้านี่มันไม่มีความน่าไว้ใจเลยซักนิดเดียว
ร่างสูงเห็นร่างบางที่กำลังทำตัวให้แนบชิดกับประตูรถก็นึกขำในใจ ก่อนจะใช้มือซ้ายเอื้อมมาดึงอีกคนให้มานั่งใกล้ๆ
“ไปนั่งซะติดประตูแบบนั้น เดี๋ยวก็หลุดไปหรอก” ร่างสูงว่าพลางหัวเราะเบาๆ
“นี่! เอามือออกไปจากต้นขาฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” ร่างบางไม่ได้ฟังร่างสูงพูดเลยซักนิด
ก็เพราะว่ามือหนาที่กำลังบีบเค้นตรงต้นขาเค้านี่สิ!! มือเล็กๆ พยายามงัดแงะเอามือใหญ่ออกไปจากขาตัวเอง
คนอะไร เพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้งทำตัวลามกได้ขนาดนี้!?
“จับนิดจับหน่อยไม่ได้รึไงคุณภรรยา” ร่างสูงยังลอยหน้าลอยตา มืออีกข้างก็บังคับรถยนต์
ส่วนอีกข้างก็ต่อสู้กับมือเล็กที่พยายามดันมือเค้าอยู่นั่นเอง
“เป็นภรรยานายในนามไม่ได้หมายความว่าฉันตกลงปลงใจจะแต่งงานด้วย! ย่าห์!!
ไม่ปล่อยใช่มั้ย? ได้…” ร่างบางว่าจบก็ดึงมือหนาขึ้นมากัดเต็มแรง
“โอ๊ยยยยยยย!!” ร่างสูงถึงกับสะดุ้งรีบสะบัดมือออกจากเขี้ยวที่
ฝังอยู่ทันที “เล่นอะไรเนี่ย ถ้ารถคว่ำทำไง” ร่างสูงบ่นหัวเสีย
“นายนั่นล่ะ! เล่นอะไร” ร่างบางลอยหน้าลอยตา พร้อมกับหัวเราะชอบใจที่จัดการร่างสูงได้สำเร็จ
Hush Married
ไม่นานก็ถึงร้านอาหารที่ร่างสูงเอ่ยบอกไว้แต่แรกว่าจะพามากิน
ที่จริงตอนนี้ก็ไม่ได้หิวเท่าไหร่แต่ถ้าเค้าจะเลี้ยงก็ตามสบาย พ่อจะพลาญเงินให้หมดตูดเลยคอยดู - -+ …
ปิ๊ง !! (เกิดไอเดีย)
เราก็ต้องทำอะไรที่เค้ารับไม่ได้ และทนไม่ไหว จะได้ขอหย่า ใช่!! ฉลาดมากฮยอนซึง !
ถ้าเราขอหย่าเองรับรองวว่าแม่ต้องกินหัวแน่ๆ เพราะฉะนั้นจะขอหย่าไม่ได้
ต้องทำให้เค้าทนไม่ไหวแล้วขอหย่าไปเอง คิดได้ไงเนี่ย โฮะๆๆ !!
ร่างบางยืนยิ้มกริ่มในใจอยู่คนเดียว จุนฮยองสังเกตเห็นใบหน้าที่ผิดปกติของ
ร่างเล็กแล้วงงอยู่เหมือนกัน อะไรกัน? ยิ้มแบบนั้น… (- -) ต้องคิดอะไรในใจแน่ๆ เลย
และที่สำคัญคือต้องไม่ดีต่อตัวเค้าแน่ๆ หรือว่ากำลังหาเรื่องหย่า ? ไม่มีทาง.. เค้าจะหย่าไม่ได้
ถ้าหย่าก็โดนตัดออกจากกองมรดก !! แต่ถ้าหากว่าทำให้คนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ ทนไม่ไหว
แล้วขอหย่า… ใช่ !! ต้องทำอะไรซักอย่าง คิดแล้วร่างสูงก็ยิ้มมุมปาก
“เฮ้ย! ยิ้มอะไรอยู่คนเดียวน่ะ ไปได้แล้วฉันหิว” ร่างบางตระโกนเรียกสติอีกคนที่กำลังชื่นชม
ในแผนของตัวเองอยู่ ร่างสูงสะดุ้งเบาๆ ก่อนจะกดล็อครถแล้วเดินไปกอดคอร่างบาง
โดยมีเสียงโวยวายของฮยอนซึงดังตามกันไป
TBC.
Talk : ตอนที่หนึ่งอาจจะดูสั้นไปหน่อยนะว่ามั้ย T v T
เอาเป็นว่าเม้นเกิน 25 หลังคอนจะมาต่อตอนที่สองให้นะจ้ะ
พรุ่งนี้ไรท์เตอร์เปิดเทอมแล้ว เวลาอาจจะมีน้อยลง ม.6 แล้วคร้าบ!
เจอกันที่คอนเน้อ รักรีดเดอร์ทุกคน จุ้บๆ >3<
edit @ 22 May 2012 12:23:55 by SuperJayStomp
Tags: fic, junseung3 Comments
